Polscy żołnierze kontynuują walkę o wyzwolenie Włoch, chociaż ich niepokój wzbudzają napływające z Polski informacje o zajęciu kraju przez Armię Czerwoną i oupadku Powstania Warszawskiego. Październik--grudzień 1944: podczas gdy wschodnie skrzydło 8 Armii Brytyjskiej posuwa się doliną wzdłuż drogi nr 9, na zachodnim skrzydle 2 Korpus Polski wkracza do akcji w Apeninach Emiliańskich, gdzie od 17 października prowadzi zacięte walki zdobywając kolejno miasta Santa Sofia, Galeata, Predappio, Dovadola, Castrocaro i Brisighella oraz uczestniczy w wyzwoleniu Forlì i Faenzy. Pod koniec grudnia front zatrzymuje się na rzece Senio. W okresie jesienno-zimowym następuje uzupełnienie i rozbudowa 2 Korpusu, zasilonego tysiącami Polaków z armii niemieckiej, do której zostali wcześniej przymusowo wcieleni. 9 kwietnia 1945 rusza nowa ofensywa Aliantów. Oddziały polskie (dwa ugrupowania): działające wzdłuż Via Emilia „RUD ” (dowódca gen. Klemens Rudnicki) i operujące na północ od niej - uderzeniowe „RAK ” (dowódca gen. Bronisław Rakowski) przełamują niemieckie linie obrony na rzekach Senio i Santerno, 14 kwietnia wyzwalają Imolę i przekraczają po zaciętych walkach rzekę Sillaro i potok Gaiana. 21 kwietnia po przekroczeniu rzeki Idice 9 Batalion Strzelców Karpackich wkracza do Bolonii, wyprzedzając Amerykanów i włoskie oddziały „Legnano” i „Friuli”. Droga na Nizinę Padańską stoi otworem. Ten wielki sukces kończy szlak bojowy 2 Korpusu, którego straty we Włoszech wynoszą ok. 14.500 poległych, rannych i zaginionych. 2 maja 1945 następuje bezwarunkowa kapitulacja oddziałów niemieckich we Włoszech. 2 Korpus pozostaje czasowo w składzie wojsk alianckich na terenie Włoch.