7 maja 1945: Niemcy podpisują kapitulację w Reims oraz następnego dnia w Berlinie. Pomimo wygranej wojny, Polska nie znalazła się w gronie zwycięzców. Nie stała się państwem niepodległym, pozostając w sferze wpływów Moskwy. Straciła także ponad połowę swojego przedwojennego terytorium, zajętego przez Stalina w 1939, (następnie przez Hitlera w 1941) i ponownie przez Stalina w 1944. „Bezdomnymi” pozostali przede wszystkim Polacy pochodzący z terenów wschodnich włączonych do Związku Sowieckiego (a więc większość żołnierzy 2 Korpusu). Dla nich żadnej „rekompensaty” nie stanowił fakt, że w obr ębie nowych polskich granic znalazły się ziemie zachodnie i północne, należące poprzednio do Niemiec. Przesunięcia granic (oraz wynikające z nich migracje ludności), o których po kryjomu dyskutowano już w Teheranie w listopadzie 1943, zostały usankcjonowane przez ZS RR, USA i Wielką Brytanię na konferencjach w Jałcie (luty 1945) i Poczdamie (lipiec 1945). Alianci uznają w miejsce rządu polskiego na uchodźstwie w Londynie (któremu podlega 2 Korpus), prosowiecki rząd w Warszawie. Obecność Polskich Sił Zbr ojnych, które walczyły na frontach zachodnich, staje się „niewygodna”. Z powodów politycznych polscy żołnierze nie są zaproszeni do udziału w londyńskiej Paradzie Zwycięstwa 8 czerwca 1946. RAF zaprosił tylko polskich lotników, którzy jednak odmawiają udziału.